کوتوله‌های غمگین


برای رومیناهای سرزمینم



سرزمین ما سرزمین کوتوله‌های غمگین است، طی هزاران سال پیش، با ورود دین به این سرزمین زیبا، مردم کم‌کم به کوتوله تبدیل شدند، هر کس به نفع خود دیگری را لگدمال کرد و بالا رفت. اینجا جان‌ها کم‌ترین ارزش را دارند. انسانیت در قعر تاریکی مدفون شده است. هر کسی به نفع خویش دیگری را نردبان خود کرده و با چشمان کور و ذهن الوده به سم مهلک تعصب و غیرت، بالا می‌رود. 
جامعه‌ای ناآگاه، بدون مطالعه با احساسات اغراق شده و پیروی کورکورانه از باورهای پوسیده‌ی هزاران سال پیش اعراب، جامه میدرند و سینه چاک می‌کنند که هان ما پیرو دین برحقیم و  خدا زن را از دنده چپ مرد برای آرامش او آفرید، پس مرد مالک زن و صاحب اوست.! 
این روزها که بحث مردسالاری و مطالبه حقوق زنان و کودکان داغ است، کمی آشوب و ویرانی ذهن‌های مغشوش پرهیاهو و افسارگسیخته‌مان را نگاه کنیم، به راستی منشا این حجم از نادانی و ناآگاهی کجاست؟ 
این سم مهلک، این حجم از  آشوب و فغان برای  مالکیت و تعصب و کشتن از کجا سرچشمه می‌گیرد؟!
تا زمانی که ندانیم این حجم از نادانی و ناآگاهی چگونه بر جان و ذهن مردان و زنان چیره گشته، هرگز قادر به ارائه راه‌‌حل صحیح نخواهیم بود. 
منشا تمام این دردها ناآگاهی است. چگونه می‌شود بدون شناخت درد، درمانی برای آن یافت؟
به راستی چگونه پدران رومیناها، چنین ناانسانیتی را به جسم و جان و روح خود و عزیزانشان روا داشته‌اند؟
کدام بیماری لاعلاج گریبان‌گیر ما شده که پدری فرزند خود را سر می‌برد؟
این سم مهلکی که بنام تعصب و غیرت از بدو تولد، ذره‌ذره به جان پسران و دختران تزریق می‌کنند و با گوشت و خونشان آمیخته می‌شود، با چند مقاله و داد و فریاد و سه سال حبس تعزیری، درمان نخواهد شد. 
اینها از سه سال مجازات هراسی ندارند، اسلام عزیز و آبروی متوهمشان ارزش سه سال زندان را دارد و از انها قهرمانانی در برابر چشم احمق‌های دیگر می‌سازد،که حتی از جان مهم‌ترین داراییشان نیز گذشته‌اند. 
در سرزمین کوتوله‌ها، دولتمردان آن بیش از هرکسی به این سم مهلک آلوده‌اند و نه تنها از آن آگاهند بلکه از هر کس که بیش‌ترین آلودگی را دارد، حمایت هم می‌کنند. تا جایی که در آگهی ترحیم دخترک قربانی، چهره او را ممنوع و حرام و تحریک برانگیز میدانند، و با تمام وقاحت، اسم قاتل را در راس اسامی دیگر بنام پدر و مالک اصلی و برحق او، حک می‌کنند. 
این دمل چرکین تعصب، این سم مهلک غیرت و مردانگی ریشه در افکار و باور پوسیده‌ی اعراب دارد و تا این غده بدخیم را از جان جدا نکنیم، سرزمین ما هر روز آلوده‌‌تر  و مردمان ما کوتوله‌تر می‌شوند.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

زنان ایران

  ما زنان ايران خسته تاريخيم   چه شبها که از ترس آویزان شدن  از یک تار موی شعله ور در جهنم،خواب بر کودکیهایمان حرام شد! و کوچه های بلوغ را تند تند دویدیم! آرزو! آرزویمان پسر بودن بود! تا ما با دوچرخه به مدرسه برویم، تا حق داشته باشیم بخندیم با صدای بلند، بدویم وبازی کنیم بی آنکه مانتوی بلندمان در دست و پایمان بپیچد و زمین بخوریم! تا حق داشته باشیم کودکی کنیم! هرچه زنانگی ما زشت تر ومردانگی مردها جذاب تر، ما دختران زنانگی های ممنوعه ایم، ما وزن حجاب را خوب میفهمیم ، ما کف زدن های دو انگشتی را خوب یادمان هست! وقتی توی ماشین عروس نشستیم ، در حالیکه هنوز گمان میکردیم فقط باید غذاهای خوشمزه بپزیم و خانه تمیز کنیم و از کودکانی که خدا در شکممان بار میزند نگهداری کنیم و دیگر هیچ! به ما آموختند که چگونه شکم مردانمان را سیرکنیم، کسی نگفت چشمانشان هم گرسنه است، ما باختیم ، روزهای عاشقیمان را باختیم ، طراوت جوانی مان را باختیم ، ما نسل زنان خسته ایم  خسته از تکلیفایی که روی دوشمان سنگینی می کند، خسته از محارمی که هرگز محرم رازهای دلمان نشدند، خسته از ترس هایی که در م...
Read more

تولد آگاهی

  به من نگاه می کنم. به رها. به تمام من. که چطور روزهای تلخ بدون آگاهی والدینم باعث ویرانی من شد. هیچ وقت نخواستم نقش قربانی رو ایفا کنم، اما در چهل سالگی، وقتی چشم باز کردم و تلاش می کنم که خودم رو بشناسم و معنایی برای خودم بسازم، جز بازگشت به گذشته و کنکاش در جزییات زندگی پر درد و رنجم راهی ندارم. از هر راهی عبور می کنم به والدینم می رسم. به اونهایی که هیچ درکی از متولد شدن یک انسان نداشتند، تولد همه خواهر و برادرانم و من، فقط رفع حاجت یک مرد بود و سرکوب شدن احساس یک زن. و تکرار این چرخه، نسل به نسل. و نتیجه ی اون مادران و پدرانی ناآگاه و فرزندانی اینچنین. روزهای دردناکی که از سرم گذشت، عشقی که تجربه نشد. احساساتی که سرکوب شد. و رهایی که اکنون ساخته شده. رها و تمام رهاهای  غمگین و تنها که علی رغم تمام تلاششان برای قربانی نبودن، قربانی عدم آگاهی و نادانی والدینی و «بیش‌تر مردانی» که از نسل های گذشته تا به امروز زیسته اند، شده اند. و امروز بعد از ۳۹ سال رنج، با اندکی آگاهی که به سختی پیدا کرده است، برای تغییر تلاش می کند. ۳۹ سال در قعر تاریکی زیستن، چشمانش را ک...
Read more